Ik ben anders, wie is dat niet? 

Ik ben anders, wie is dat niet?

Ik ben ik,

Waarom mag ik ik niet zijn?

 Jij en ik!

 

 

 

Anders zijn. In onze huidige maatschappij is het lastig om dit concept te accepteren, om het te laten zoals het is. Iedereen heeft bepaalde verwachtingen, al helemaal als het om de ontwikkeling en het gedrag van jouw kind gaat, familie, vrienden, school en de medische wereld. Als ouder wil je natuurlijk het beste voor je kind, maar wat doe je als je alles al geprobeerd hebt en het gewoon even niet meer weet? Laat je die diagnose stellen, is medicatie een optie, hebben jullie echt alles al geprobeerd of hebben jullie toch iets over het hoofd gezien? Dit zijn allemaal vragen die door jouw hoofd blijven spoken.

Hoe weet je wat de juiste stap is voor jouw kind?

Natuurlijk wil je je kind kind laten zijn en het beste geven voor de toekomst, dat wil toch iedere bezorgde, liefhebbende ouder? Echter in deze tijd van meningen kan het lastig zijn om door de bomen het bos te blijven zien. De juiste informatie en passende hulp is vaak niet zo een-twee-drie gevonden. En hier ligt dan ook meteen het grootste probleem, de informatie die ouders krijgen is niet toereikend en geeft geen overzicht. Een duidelijk plan is er niet. Het gevolg is dat vaak niet naar alternatieven gekeken wordt, 10 stappen overgeslagen worden en een diagnose het eerste is wat geopperd wordt.

Diagnose, een omstreden begrip.

Veelal wordt aan de voordelen van diagnosticeren getwijfeld. ‘Labels horen niet aan een kind, maar aan een koffer’ is een veelgebruikte quote. Maar wat wilt het hebben van een diagnose nou eigenlijk zeggen? Een diagnose is gebaseerd op de observatie van ‘anders zijn’ oftewel afwijken van de norm. Ja precies de norm! Datgene dat wij als cultuur(!) als normaal beschouwen. Ieder kind is anders, gedraagt zich anders, praat anders, ontwikkelt zicht anders en denkt anders, als je maar niet té anders bent. Normaal zijn wordt geaccepteerd, zelfs van je verwacht en als je anders bent, pas je niet. In onze cultuur pas je niet als je anders bent en dat is precies waar een diagnose voor nodig is. Een diagnose geeft aan aan de cultuur, HOE jij anders bent. Het zegt niet zozeer iets over jouw kind, maar over onze manier van kijken. Een diagnose, heel normaal dus!

Diagnosticeren de nieuwe norm?

Een diagnose kan een hele opluchting zijn en heel veel houvast bieden, echter er worden vaak (lees NIET: altijd!) andere oorzaken of factoren niet onderzocht of uitgesloten en vrijwel meteen wordt een diagnose als oplossing gezien. Aldus heb ik een aantal kinderen getraind, die beelddenkers blijken te zijn, maar waarbij wel de diagnose ADHD geopperd werd. Bijbehorende gedragsproblemen worden dus veroorzaakt door andere manier van informatieverwerking (zie vorige blog over beelddenken). Die diagnose ADHD paste dus niet bij hen, maar door de juiste hulp en begeleiding zijn zij enorm vooruitgegaan!

En nu?

Het is niet de schuld van ouders dat zij door de bomen het bos niet zien. Veranderingen gaan snel. De vraag van ouders naar hulp en steun is meer dan aanwezig, het is hoog tijd om hierin te gaan voorzien. Hoeveel leed, twijfels en angst zou er bezorgde en wanhopige ouders bespaard kunnen worden als de juiste informatie op een goede, overzichtelijke en volledige manier aangeboden wordt? Als ouders weten wat de consequenties zijn van de richting die zij kiezen, kunnen zij hier de verantwoording voor nemen en er volledig achter staan. Geen twijfels meer, geen onzekerheid, geen slapeloze nachten. Zij weten dat zij de beste keuze gemaakt hebben voor de ondersteuning van hun kind. Zij hebben bewust gekozen om hun kind op deze manier de beste kans te geven op een kleurrijke toekomst, niet naar het worden van de persoon die verwacht wordt, maar naar het worden van die mooie persoon die er in ieder kind te vinden is.

Jij bent jij,

En ik ben ik!

Waarom moet dat nou anders?

Tijd voor verandering dus! 

Steun, begrip en de juiste hulp is wat ik ouders wil gaan bieden. Met als doel ouders de juiste handvaten geven die leiden tot de beste keuze voor hun kind, of dat nou een diagnose is, professionele hulp of het volgen van een training. Dit omdat ik ervan overtuigd ben, dat op grond van de juiste, duidelijke en volledige informatie, de beste keuze gemaakt kan worden voor de volgende stap.